Plasangst.info [under construction]

[disclaimer]

De hieronder genoemde techniek is potentieel gevaarlijk! Overleg met je dokter/uroloog/psycholoog voordat je deze techniek gaat toepassen.

[/disclaimer]

Breathholding is te vertalen als adem-inhouden. Omdat ik persoonlijk de Engelse term makkelijker in het gebruik vind zal ik de Nederlandse vertaling verder niet meer gebruiken.

Breathholding is een uitwegtechniek. De techniek op zich helpt niet in de behandeling van je (primaire) paruresis. Het hebben van een uitwegtechniek als breathholding heeft wel zijn uitwerking op je secondaire paruresis.

Tot op heden is de precieze wisselwerking van de verschillende onderdelen van het urinaire systeem nog steeds een mysterie. Hetzelfde geldt voor breathholding. Eigenlijk is ‘men’ (?) min of meer eens een keer toevallig achter de praktijkwerking gekomen. Aangezien paruresis/werking urinair systeem/breathholding niet op de medische onderzoekprogramma’s staan is er alleen een theorie over de werking van breathholding welke marginaal getoetst is door mensen met een medische achtergrond.

Breathholding werkt vermoedelijk ongeveer als volgt. Door je adem in te houden verlaag je de zuurstofconcentratie in je bloed. Wanneer de zuurstofconcentratie laag genoeg is ontstaat er een toestand genaamd ‘hypoxia’. Gedurende een hypoxia toestand wordt er door het lichaam voor sommige spieren te weinig zuurstof beschikbaar gemaakt om in werking te blijven. (Belangrijkere lichaamsfunctie zoals hart en hersenen krijgen voorrang in een hypoxia toestand en worden dus wel voorzien van zuurstof.) Dit geldt in ieder geval voor de interne plasbuis/blaas kringspier. Dankzij de hypoxia toestand zal de kringspier van de blaas zich ontspannen en zal de urinestroom op gang komen. De uitwerking van de biologische hypoxia toestand is niet tegen te houden en zal onder alle omstandigheden werken. Medisch gezien ontstaat er een tijdelijke toestand van incontinentie dankzij de hypoxia toestand.

Nu de praktische uitvoering van breathholding:

 

  1. adem normaal (in mijn geval vrij ondiep ademen)

  2. neem een normale ademteug en blaas ongeveer 75% weer uit

  3. hou je adem in

  4. wacht tot je het ‘naar adem snakken’ gevoel krijgt

  5. hou je adem nog wat langer in

  6. ervaar het ontspannende gevoel van je bekkenbodemspieren en begin te plassen

  7. span je buikspieren aan om druk op je blaas te zetten zodat de straal harder wordt

  8. neem een klein hapje lucht

  9. maak je plas af, neem af en toe nog een klein hapje lucht

  10. herhaal stap 1 – 9 indien nodig

De volgende achtergrond informatie is van toepassing op bovengenoemde stappen.

Stap 1: het is belangrijk normaal te ademen, zoals je zou doen terwijl je op de bank zit voor de tv. Ga niet van te voren diep ademhalen, dan krijg je teveel zuurstof in je bloed en duurt het te lang voordat de hypoxia toestand optreedt. Voorkom ook hyperventilatie aangezien je dan je CO2 level flink verlaagt waardoor je ongemerkt in de hypoxia toestand kan komen en theoretisch kan flauw vallen.

Stap 2: na je laatste normale ademteug blaas je ongeveer bijna alles weer uit en houdt daarna je adem in. Vuistregel is 75% weer uitblazen.

Stap 3: dankzij deze stap ontstaat de hypoxia toestand waardoor de spieren van het urinaire systeem zullen ontspannen.

Stap 4: Om te bepalen of er weer een teug adem gehaald moet worden gebruikt meet het menselijke lichaam de concentratie van aanwezige CO2. Door je adem in te houden verhoog je je CO2 concentratie en zul je dus het snakken naar adem gevoel krijgen. Tegelijkertijd is de hypoxia toestand op gang aan het komen. Kortom het snakken naar adem gevoel is een indicatie dat de hypoxia toestand bijna begint in te treden.

Stap 5: de hypoxia toestand moet genoeg uitwerking hebben op de spieren van het urinaire systeem om zijn uitwerking te hebben. In mijn geval treedt het snakken naar adem gevoel na ongeveer 15 seconden op en begin ik meestal 5 secondes later te plassen.

Stap 6: dankzij de hypoxia toestand ontspannen de spieren van je urinaire system. Voor mij voelt dit ongeveer hetzelfde als wanneer je gewoon ontspannen (zonder paruresis stress) gaat plassen en je langzaam de drukt voelt opbouwen in je plasbuis. Ervaringen op de IPA site spreken over de ‘pelvic floor drop’ als indicatie van de mate van snelheid van ontspannen van de spieren in het urinaire systeem. Voor mij is het opkomende ontspannende gevoel heel geleidelijk en niet abrupt zoals een ‘pelvic floor drop’ suggereert.

Stap 7: door druk op je blaas te zetten wordt de straal krachtiger. Voor mij geldt dat hoe krachtiger mijn straal is hoe minder kans ik heb dat ik last krijg van het fenomeen dat de stroom weer stopt indien ik weer ‘teveel’ zuurstof in mijn bloed krijg omdat ik weer aan het ademen ben.

Stap 8: neem een hapje lucht om het onprettige snakken naar adem gevoel te verminderen. Neem niet teveel lucht aangezien dan de hypoxia toestand weer opgeheven kan worden waardoor je hoogstwaarschijnlijk stopt met plassen.

Stap 9: als je geen last krijgt van een stokkende stroom hebt dan ben je nu je plas aan het afmaken. Ik persoonlijk onderken 2 situaties. In de eerste situatie ben ik ontspannen genoeg om mijn plas af te maken zonder mijn adem in te houden. In dat geval heb ik alleen mijn breathholding gebruikt om de stroom op gang te brengen. In de tweede situatie ben ik niet ontspannen genoeg om mijn plas af te maken zonder mijn adem in te houden. In dat geval is het belangrijk dat ik de hypoxia toestand in gang houdt en dat ik dankzij kleine hapjes adem genoeg plastijd krijg om mijn plas voor zeker 80% af te maken. Uiteraard is de eerste situatie prettiger. Deze situatie is makkelijker realiseerbaar indien je vooruitgang boekt op het gebied van gradual exposure en CBT.

Stap 10: indien je toch last hebt gekregen van een stokkende stroom dan kun je de hele procedure weer opnieuw doen om weer verder te kunnen plassen.

Deze techniek kost enige moeite om onder de knie te krijgen. Voor de meeste mensen wordt het eerste struikelblok gevormd door de tijdsduur van het adem inhouden en het herkennen van de (opkomende) hypoxia toestand. In mijn ervaring zal de hypoxia toestand niet optreden zolang je geen snakken naar adem gevoel hebt. Hoe groter je paruresis gerelateerde stress en ongemak hoe sterker de hypoxia toestand dient te zijn om effect op je spieren van het urinaire systeem te hebben. Probeer breathholding in een milde- tot medium- moeilijke omgeving onder de knie te krijgen en dus niet in een hele lastige situatie. Mogelijk kun je het ook in een huiselijke omgeving oefenen door aandrang op te wekken (dmv fluid-loading, dus veel drinken) en proberen niet te plassen terwijl je breathholding aan het toe passen bent. Zoals gezegd zal het je niet lukken om je plas op te houden zogauw de hypoxia toestand optreedt! Het tweede struikelblok is het vasthouden van je stroom. Zoals genoemd zal in de meeste gevallen je stroom stoppen zogauw je weer begint te ademen. Spanning op je blaas aanbrengen en kleine hapjes lucht nemen zijn truukjes die je kunnen helpen om je plas af te maken. Verder kan ik je nog meegeven dat breathholding steeds eenvoudiger zal worden. Hoe meer ervaring + verlichting van stress dmv gradual exposure hoe makkelijker een werkzame hypoxia toestand te realiseren is.

Om onduidelijke redenen schijnt breathholding niet voor iedereen te werken. Diverse mannen rapporteren dat ze het niet onder de knie krijgen. Daarentegen zijn er ook veel personen die aangeven dat ze het wel onder de knie hebben gekregen (en veel verlichting dankzij breathholding hebben gekregen). Verder is er nog geen enkele bevestiging geweest van een vrouw die breathholding succesvol onder de knie heeft gekregen...

[gevaren breathholding]

[meer info???]

(laatste wijziging: 4 oktober 2008, reden: initiële pagina)