Plasangst.info [under construction]

Sinds oktober 2006 heb ik eindelijk durven te onderkennen dat ik plasangst heb. Voor die tijd wist ik dat ik iets bijzonders had en wat ‘overduidelijk’ niemand anders had.

Terugkijkend is mijn paruresis ergens in mijn jeugd begonnen terwijl het me in mijn pubertijd pas echt is gaan opvallen. Toentertijd uitte zich dit alleen in het onprettig vinden van plassen aan urinoirs terwijl er iemand naast me stond. Wanneer er meer afstand en dus meer privacy gecreëerd kon worden leverde het plassen verder niet echt problemen op. In de loop van mijn tienerjaren en twintigerjaren is het probleem langzaam steeds groter geworden. Sporadisch heeft dit tot moeilijke, pijnlijke of genante situaties geleid. Aan het eind van mijn twintigerjaren was ik ondertussen niet meer in staat om te plassen bij urinoirs (indien er andere mensen in de buurt waren) wat nogal eens tot lastige situaties leidde tijdens het uitgaan. Het ontwijkende gedrag wat ik ging vertonen leverde een hoop geestelijke vermoeidheid op aangezien ik gedwongen werd me intensief bezig te houden met het mezelf staande houden in mijn plasangst wereld. Op een gegeven moment begon ik me te realiseren dat ik af en toe sociale activiteiten afsloeg omdat ik geen zin had om weer zo intensief met mijn plasangst bezig te moeten. Uiteindelijk is de bom dus gebarsten in oktober 2006 ten tijde van de nasleep van een beëindigde relatie. Op dat moment was ik 33 en heeft mijn plasangst een aanzienlijke uitwerking gehad op de laatste 15 tot 20 jaar van mijn leven.

Nadat ik voor het eerst mijn ‘geheim’ aan iemand opgebiecht had heb ik in de dagen/weken erna ook mijn hart gelucht bij mijn directe goede vrienden. In korte tijd waren opeens 10 personen op de hoogte van mijn paruresis. Dit heeft me geestelijk flinke opluchting opgeleverd aangezien ik vanaf dat moment me niet meer druk hoefde te maken ten opzichte van deze 10 vrienden (maar eigenlijk nog steeds wel doe, maar in mindere mate). Ik kan iedereen dan ook alleen met nadruk aanraden: doorbreek je geheim en deel je plasangst met je naasten/vrienden/geliefden!

Tegelijkertijd ben ik op onderzoek uit gegaan op het internet. Al vrij snel kwam ik terecht bij de website van IPA. Op deze website werd vermelding gemaakt van het boek “Shy Bladder Syndrome” van Steven Soifer. Ik heb vervolgens meteen dit boek besteld via Bol.com en na anderhalve week werd het boek geleverd. Dit Engelstalige boek beschrijft de tot op heden bekende achtergronden van paruresis en komt tot de conclusie dat ‘gradual exposure’ de enige herhaalbare werkzame methode is om paruresis te overwinnen. Het lezen van dit boek gaf me goede moed en hoop dat ik eindelijk iets aan mijn probleem zou kunnen doen wat me al zoveel energie gekost had en waarvan ik altijd gedacht had dat ik er nooit meer van af zou komen.

Naast het boek ‘Shy Bladder Syndrome’ heb ik op de IPA website nog meer interessante informatie gevonden, namelijk de techniek ‘breathholding’ (adem-inhouden). Deze techniek zegt dat wanneer je je adem lang genoeg inhoudt je vanzelf begint te plassen, ongeacht de situatie. Voor mij klonk dit als een zeer veelbelovende techniek welke ik graag wilde leren! Na enkele oefenpogingen, welke niet lukten, bevond ik me in een situatie waarin ik een op een middelmatige manier last had van mijn paruresis. Op een gegeven moment ben ik mijn adem gaan inhouden met daarbij de gedachte ‘plassen of omvallen’ en warempel... na enige tijd kwam er een aarzelend straaltje! Dit was voor mij een onbeschrijvelijk overwinning! Eindelijk had iets tot mijn beschikking waarmee ik elke plassituatie kan overkomen.

In 2007 ben ik in contact gekomen met een groepje lotgenoten. Met name de eerste ontmoeting heeft veel indruk gemaakt. Voor het eerst kon ik met gelijkgezinden praten, die precies begrepen wat ik heb en welke invloed het op mijn alledaagse leven heeft. Naar aanleiding van deze ontmoeting hebben er nog 2 oefensessies plaatsgevonden op Schiphol maar daarna is het initiatief weer stil gevallen. Verder ben ik in september 2007 aanwezig geweest bij de EU workshop van IPA, geleidt door Stefen Soifer. Ook dit was een interessante en leerzame ervaring.

Tegenwoordig beschouw ik mezelf als iemand met een milde tot medium vorm van paruresis en belangrijk daarbij is dat ik het ook daadwerkelijk geaccepteerd heb. Het éne moment een heb ik een medium vorm, het volgende moment een milde vorm. Kortom mijn paruresis gaat met ups&downs. Dankzij het bespreekbaar maken, mijn acceptatie en breathholding heb ik weer een flinke hoeveelheid controle over mijn leven terug gewonnen!

Marco

(laatste wijziging: 4 oktober 2008, reden: initiële pagina)